حاضرین در سایت

ما 9 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

سخن مدیر عامل

...

شیوه های برقراری ارتباط با اسب

سخن مدیرعامل بخش چهارم

عضله اسکلتی در اسب از ظرفیت بسیار بالایی در ذخیره کردن گلیکوژن با مقدار بالایی از تجزیه کننده های قند و رشته های بهم فشرده محکم (تیپ 2) برخوردار میباشد. همچون سایر پستانداران، چنین بنظر می رسد که انسولین واسطه اولیه در انتقال گلوکز بداخل عضله اسکلتی اسب و نسج چربی می باشد. در این راستا مشخص شده است که پروتیین انتقال دهنده گلوکز حساس به انسولین (GLUT4 ) در عضله اسکلتی اسب و نسج چربی حضور فعال دارد. تمرینات سبک سبب افزایش کربوهیدرات شده و باعث حضور GLUT4 در عضله اسکلتی اسب می شود. لیپاز لیپوپروتئین (LPL) در نسج چربی و عضله میانجی آزادسازی تری گلیسریدها با  آزاد شدن اسیدهای چرب جهت بازده نسجی می شود. در سایر پستانداران انسولین، LPL  را فعال نموده و بنابراین آزاد شدن تری گلیسرید خون در طول دوره بعد از غذاخوردن  تسهیل می گردد. اثر انسولین برروی LPL در اسب نامشخص می باشد ولی عادت کردن به جیره های پرچرب (روغنی ) با افزایش فعالیت LPL  همراه می باشد. پروتئین های حمل کننده اسید چرب از جمله اسید چرب ترانسلوکز (FAT(CD36 ورود اسیدهای چرب را بداخل عضله اسکلتی  و نسج چربی تنظیم می کنند.

وجود (FAT(CD36 در عضله اسکلتی اسب وبافت چربی زیر جلدی اثبات شده است. باید متذکر شد که حساسیت به انسولین واژه ای است بسیار معمولی که به بیرون راندن گلوکز  واسطه شده به انسولین مرجع، عنوان شده و به توانایی انسولین جهت کنترل گلوکز خون تعریف می شود. مقاومت به انسولین بیانگر حالتی است که در آن تناسب غلظت انسولین با میزان گلوکز خارج شده، دچار نقص می گردد. میزان حساسیت به انسولین در اسب به سن، حالت فیزیولوژیکی و نژاد بستگی دارد.

حساسیت به انسولین در نوزادان بسیار بالاست و پس از گرفتن از شیر و در سن بلوغ کاهش یافته و در اسبان بالای بیست سال در مقایسه با اسبان جوانتر این حساسیت به انسولین کمتر میشود.حساسیت به انسولین در پونی ها نیز در مقایسه با سایر نژادها کمتر میباشد. فعالیت فیزیکی منظم (تمرینات ورزشی ) حساسیت به انسولین را در اسبان سالم افزایش می دهد.در اسبان چاق و پونی  در مقایسه با اسبان معمولی که شرایط بدنی قویتری دارند، حساسیت به انسولین کمتر می باشد.گلیکوژن درعضله،منبع بسیار مهمی از انرژی در طول تمرینات فیزیکی بشمار می رود و روی این اصل خالی شدن عضله از ذخایر گلیکوژن می تواند به بروز خستگی و نمایش ضعیف حرکات ورزشی کمک نماید.در اسب ،در مقایسه با انسان و سایرپستانداران ذخیره شدن دوباره گلیکوژن آن هم بعد از تمرینات فیزیکی دو تا سه مرتبه کندتر است و معمولا"48 تا  72 ساعت زمان لازم است تا برگشت 50درصدی صورت پذیرد.عواملی که می توانند در کاهش میزان سنتز گلیکوژن درعضله اسب مشارکت داشته باشند عبارتند از :افزایش باقیمانده های حساسیت به انسولین،افزایش کربوهیدراتهای قابل دسترس (هیپرکلسیمی و هیپرانسولینمی) که روی فعالیت سنتز گلیکوژن تاثیر منفی دارند.باید خاطر نشان ساخت که همانندانسان ذخایر غذایی که باعث فزونی گلوکز قابل دسترس می شود و نیزانسولینمی پایین  بعد از تمرین، اثری بر روی میزان گلیکوژن عضله و دوباره ذخیره شدن آن ندارد. تزریق وریدی گلوکز در مقایسه با خوراکی آن، برگشت گلیکوژن را تسریع میسازد. افزایش در خوراندن مواد دانه ای (بر اساس دستورالعمل جیره) برگشت گلیکوژن را تحریک نموده هر چند که افزایش جزئی آن را در طول  48 الی 72 ساعت پس از تمرین  باعث شود.
در اسب دانستن چگونگی اخذ غذا جهت تغذیه مناسب در آنها امری اساسی بوده ودر این ارتباط پی بردن به عوامل تاثیر گذار در گرفتن غذا توسط اسب نیزمسئله ای مهم می باشد.دانستن اجزای خوراکی که روزانه حیوان مصرف می کند به تنهایی ارزش چندانی نداشته زیرا مصرف خوراک در طول 24 ساعت معمولا" درشکل بسته های فشرده شده صورت می گیرد.بعلاوه خوراک دادن به این روش کهعمدتا" بشکل بسته خوراکی می باشد معمولا" اشتها آورنبوده و این مسئله بویژه در اسب باعث رفتارهای کلیشه ای نامطلوب در غذا خوردن میشود.بنابراین ضروری است با شناخت از شکل خوراک دادن در اسب یا پونی عوامل احتمالی راکه باعث کاهش خوراک خوردن می شود مورد شناسایی قرارداد.امروزه چاقی در میان جمعیت اسبان، بعنوان مسئله ای قابل توجه مطرح بوده  و جهت رسیدن به این آگاهی که چگونه بتوان آنرا از طریق دریافت انرژی  محدود و یا حتی کنترل نمود، باید بدانیم که چگونه در یک روند مطلوب ضمن حفظ سلامتی کامل اسب، چاقی را بتوان معتدل نمود.در ادامه این سخن به عوامل کمی و کیفی تاثیرگذار در اشتها و درک چگونگی لذیذ بودن آن برای اسب و نیز میزان اخذ خوراک، اشاره شده و به مسئله تنظیم هورمونی در جهت دریافت غذاپرداخته خواهد شد.

ادامه  دارد...
فاطمه زارع