حاضرین در سایت

ما 36 مهمان و بدون عضو آنلاین داریم

موننسین

 

موننسین:

     يونوفرها باعث تغيير وضعيت جابجايي يونها در طرفين غشاهاي بيولو‍ژيك ميكروبهای شكمبه مي شود
   
مكانيسم عمل يونوفرها در شكمبه باعث افزايش توليد پروپيونات و كاهش توليد استات و متان مي شود و همچنين باعث افزايش قابليت هضم پروتين وماده خشك مي شود


 مزیت و اثرات استفاده موننسین و دیگر یونوفرها در تغذیه گاو و گوسفند:

     کاهش مصرف غذا متعاقب با افزایش وزن روزانه
   
بهبود ضریب تبدیل غذایی
   
افزایش مختصری در ویژگیهای کیفی لاشه
   
زودتربالغ شدن تلیسه ها (در حدود یکماه)
   
افزایش تولید اسید پروپیونیک و کاهش تولید اسید استیک در شکمبه
   
احتمالا صرفه جویی در مصرف پروتیئن جیره (نیاز کمتر ) یا استفاده بهینه از آن
   
كاهش تولیدمتان وبهبود فرآیند تخمیر در شکمبه
   
کاهش میزان عبور مواد از شکمبه و کاهش میزان تجزیه –نوسازی محتویات ان
   
افزایش قابلیت   هضم علوفه با کیفیت پائین
   
افزایش اندک در هضم نشاسته موجود در جیره های غنی از مواد دانه ای
   
کاهش تجزیه پروتیئن در شکمبه و عبور بیشتر مواد آلی برای هضم شدن در روده ها
   
افزایش ذخیره یا تجمع پروتیئن در بدن گاوانی که از جیره های با پروتئین کم یا متوسط تغذیه می کنند
   
کنترل یا کاهش قابل توجه شدت و فراوانی وقوع بیماری کوکسید یوز در گاو و گوسفند بویژه با مقدار 30گرم یونوفر در هرتن غذا
   
اثر بر روی میکروب های گرم مثبت (بر میکروبهای گرم منفی تاثیر ندارد)
   
کاهش رشد استرپتوکوکوس بویس و سایر میکروارگانیسم های مولد لاکتات در شکمبه ( این کار در کاهش وقوع اسید وز مهم است)

    تنظیم نسبی مصرف غذا در برنامه های غذایی آزاد
   
کاهش مقادیر اضافی یون هیدروژن (صرفه جویی در انرژی)
   
افزایش نفوذ   پذیری غشاء سلولی در برابر بعضی از یونها
   
موننسین در شکمبه اثرات متنوعی دارد و به همین دلیل برای درمان کتوز گاوان شیری و کنترل نفخ در گاوان شیری که در مرتع تغذیه می کنند ،استفاده می شود . برای مورد اخیر، موننسین به شکل کپسولهایی که مقدار مشخصی دارو را آزاد می کنند (300میلی گرم دارو در روز ) به مدت 100 روز تجويز ميشود.


 بروز پاسخ ها در صورت استفاده از موننسین که سبب بهبود رشد می شود


     بهترین مقدار موننسین در جیره ای که 90درصد ماده خشک دارد، Ppm33 می باشد. این مقدار دارو، ضریب تبدیل غذایی را در حدود 6/10 در صد بهبود می بخشد . این وضعیت در گاوانی که ازجیره های حاوی مقدار زیادی مواد خشبی تغذیه می کنند دیده می شود بطوری که با تجویزدارودراین گاوان، مصرف غذا زیاد تغییر نمی کند ولی افزایش وزن روزانه درحدود 7/14 در صد بوده و ضریب تبدیل غذایی در حدود3/15 در صد بهبود می یابد . در دامهای مرتعی افزودن روزانه 200 میلی گرم موننسین بر کار آیی رشد باعث شده که در 95 در صد از دامداری های ایالات متحده از این دارو درجیره گاوان پروری استفاده شود
   
بهترین مقدار توصیه شده برای موننسین روزانه 200میلی گرم برای هر دام یاPpm10-40


 سمیت یونوفرها


 دوز درماني و دوز سمي و كشنده اين دارو نزديك هم اند (در جوجه ها LD= 284 ± 47 ميلي گرم در هر كيلوگرم مي باشد)

 اگر یونوفرها بیش از مقدار توصیه شده همراه با غذا تجویز شوند می توانند مستقیما برای گوسفندان ، گاوان و اسبان سمی باشند . همچنین ممکن است که تداخلات دارویی شدیدی   را ایجاد کنند . تداخلات دارویی سمی بین موننسین و چندین آنتی بیوتیک استفاده شده در بوقلمون ها ، ماکیان ،خوکها و گوساله ها مشاهده شده است . نظیر این تداخلات در ماکیان ،بین ناراسین و تیامولین و سالینومایسین و تیامون نیز مشاهده شده است . مواردی از مسمومیت بالینی با موننسین در اسب در نتیجه تغذیه تصادفی  اسبها   با مکمل های غذایی طیور یا گاو یا خوراندن جیره آلوده شده به این دارو گزارش شده است .
اسبان نسبت به مسمومیت با یونوفرها حساسیت ویژه ای دارند ولی وقوع این حالت به ندرت در آنها گزارش شده است و این مساله باعث میشود تا در مزارعی که براي مقاصددرمانی از یونوفرها در جیره بقیه گونه های دامی استفاده میشود ، مسمومیت با یونوفرها نیز در تشخیص تفریقی اختلالات گوارشی با درگیریهای اندامهای حرکتی منظور شود .
افزودن مقدار مناسب از دارو ها   به جیره غذایی بسیار مهم است . تجویز موننسین به مقدار توصیه شده   ممکن است باعث مسمومیت با نیتریت در گاوان دریافت دارنده جیره غنی   از نیترات گردد.
مسمومیت با موننسین ممکن است بر حسب نوع گونه و اینکه چه اندامهایی بیشتر در گیر شده اند ، علایم بالینی و آسیب شناسی   متنوعی را بوجود آورد
از علائم بر جسته این مسمومیت می توان به بی اشتهایی ،آتاکسی ، افسردگی ،َسختی تنفس ، فلجی و میو گلوبینوری اشاره کرد
در کالبد گشایی نشان داده شده که در تمام گونه ها در عضلات قلبی و اسکلتی دام تلف شده ،نکروز بوجود می آید.
نخستین مورد مرگ و میر در گاو ممکن است 60 ساعت پس از خوردن موننسین روی دهد .گاو معمولا بدون افزایش تحریک پذیری و دست و پا زدن تلف می شود . در گوسفند ، خوک و سگ ،از علایم عمده مسمومیت با موننسین می توان به ضعف عضلانی و میو گلوبینوری اشاره کرد .
اثرات سمی یونوفرها در سطح سلولی را می توان به شکل گیری کمپلکسهای چربی دوست با کاتیونهای یک یا دو ظرفیتی NA ،K ،Ca و ایجاد تغییراتی در روند انتقال این کاتیون ها در طرفین غشاهای سلولی نسبت داد .موننسین با انتقال یون سدیم بر خلاف شیب غلظتی سلولی ،باعث میشود تا غلظت این یون در داخل سلول افزایش یابد .افزایش غلظت سدیم در داخل   باعث میشود که یون کلسیم از مایع خارج سلولی وارد سلول شود و افزایش بیشتر غلظت یون سدیم در داخل سلول باعث میشود که خروج یون کلسیم از میتوکندریها نیز سریع شده و در نهایت غلظت این یون در داخل سلول افزایش یافته و به حد سمی می رسد.


 درمان مسمومیت


     همان طور که شرح داده شد ،آنتی یوتیک های یونوفری حاشیه سلامتی کمی دارند (ضریب در مانی آنها پایین است ) و در صورت مصرف همزمان آنها با دیگر   داروها ، متابولیسم و دفع آنها از بدن مختل می شود .این روند باعث افزایش غلظت یونوفرها در بافتها شده و خطر مسمومیت را افزایش می دهد . زیاد کردن میزان   داروی افزوده شده به جیره غذایی به ویژه در بره ها نیز می تواند مشکل آفرین باشد . هیچ پادزهری برای مسمومیت با آنتی بیوتیکهای یونوفری وجود ندارد
   
خوراندن روغنهای معدنی درابتدای مسمومیت می توان به خارج کردن موننسین باقیمانده در دستگاه گوارش کمک کند . ترزیق داخل وریدی مایعات ایزوتونیک به مقدارزیاد ، از کم آب شدن بدن و بروزشوک هیپوولمیک جلوگیری واحتمال آسیب کلیوی را به حداقل می رساند.


 نكات و اثرات یونفرها در گاوهای شیرده:


 نیاز دام به گلوکز و انرژی به علت رشد بیش از حد جنین در راستای آبستنی (21 روز مانده به زایمان)و تولید شیر (21روز بعد از زایمان) به شدت افزایش می یابد. ((Drackley et.al 2001 نشان داد که در طی این 42 روز، مصرف گلوکز در گاوهای هلشتاین از 1000 تا 1100 گرم در روز به 2500 گرم در روز افزایش خواهد یافت. مسیر گلوکونوژنیک کبدی حدود 70% نیاز گلوکوزی دام را تامین می کند، و به طور عمده پروپیونات پیش ساز اصلی تولید گلوکز در کبد می باشد. علاوه بر آن اسیدهای آمینه (AA) و لاکتات جذب شده، از لوله گوارش به عنوان، منابع داخلی نیز از پیش ساز های گلوکز ساز می باشند.

 در اوایل شیردهی، میزان ماده خشک مصرفی، جهت تولید و نگهداری دام کفایت نمی کند، در نتیجه دام در بالانس منفی انرژی قرار دارد. جهت جبران این کمبود، اسیدهای چرب زنجیر بلند، از بافت چربی تجزیه شده، و وارد پلاسما می شوند، و به صورت اسیدهای چرب استریفه نشده، (NEFA) در پلاسما جریان داشته و به کبد رفته و اکسیده می شود. در نتیجه افزایش بیش از حد چربیها در اوایل دوره شیردهی، تولید اجسام کتونی با کاهش تولید شیر و کاهش خوراک مصرفی و کاهش توان ایمنی بدن مرتبط می باشد. یونفرها با تحریک مسیرهای گلوکوژنیک ( به خصوص مسیر کبدی) باعث تعدیل بالانس منفی انرژی در بدن می شوند، میزان غلظت گلوکز خون در گاوهایی که با جیره حاوی یونفرها تیمار شده اند بالاتر بود.
 
در اواخر آبستنی یونفرها با افزایش فعالیت مسیر گلوکوژنیک و افزایش ترشح انسولین، باعث افزایش فعالیت سنتز گلوکز می شوند، بدون اینکه غلظت گلوکز خون تغییر کند گلوکز تولید شده به همراه انسولین و با سوزاندن بیشتر گلوکز انرژی بیشتری جهت نیاز بافتها و رشد جنین تولید می کند. به طریق مشابه یونفرها با افزایش گلوکز قابل دسترس، گلوکز مورد نیاز را در اختیار غدد پستانی جهت سنتز شیر قرار می دهند.
به طور کلی یونفرها مخازن گلوکزی بدن را افزایش می دهند، بدون اینکه در میانگین گلوکز خون تغییری وارد شود. در گاوهایی که با استفاده از یونفرها تیمار شده بودند نسبت به گاوهای شاهد کاهش معنی داری در غلظت خونی بتاهیدروکسی بوتیرات (BHBA) مشاهده شد، در این آزمایش حدود 150 تا 450 میلی گرم در روز موننسین در حدود 56 روز قبل از زایمان تا 35 روز بعد از زایمان مورد استفاده قرار گرفت، گاوها در این آزمایش از جیره TMR استفاده کردند.
به طور کلی استفاده از یونفرها باعث افزایش سنتز گلوکز می شود، که به نوبه خود باعث افزایش ترشح انسولین و کاهش متالیزه شدن چربیهای بدنی و کاهش میزان NEFA می شود، که در نتیجه آن فعالیت CPT1 کاهش می یابد، و باعث کاهش ورود اسیدچرب به میتوکندری کبدی می شود، و در نتیجه باعث کاهش تولید اجسام کتونی و اکسیداسیون اسیدهای چرب می شود. در بیشتر مطالعات، غلظت خونی NEFA توسط یونفرها تحت تاثیر قرار نگرفت احتمال دارد که تولید اجسام کتونی کبدی با مهار 3- هیدروکسی 3- متیل گلوتاریل کوآ کاهش یابد، علاوه بر آن با استفاده از یونفرها تولید بوتیرات در شکمبه کاهش یافته و در نتیجه آن تولید بتاهیدروکسی بوتیرات (BHBA) از بوتیرات در دیواره شکمبه کاهش می یابد و در نتیجه آن میزان BHBA خون کاهش می یابد.


 عملکرد گاوهای شیری تغذیه شده با یونفرها:


  گاوهای شیری که با یونفرها تغذیه شده بودند، عملکرد تولیدی آنها بالا رفت و اختلاف معنی داری بین ماده خشک مصرفی آنها با جیره کنترل مشاهده نشد. ولی در بعضی از مطالعات با مصرف یونفرها ماده خشک مصرفی دام ها کاهش یافت، میزان استفاده از یونفرها در جیره به مرحله شیردهی دام ها بستگی داشت نه نوع خوراکی که مصرف می کنند. استفاده از یونفرها در تغذیه گاوهای شیری میزان چربی شیر آنها را به شدت کاهش داد، این کاهش به میزان یونفرهای مورد استفاده، مرحله شیردهی، BCS گاو و مرحله شروع تیمار و نوع جیره بستگی دارد.


 ادعا هایی جدید برای خوراک گاوهای شیری


     1.رومنسین باعث کاهش درصد چربی شیر میشود هنگامی که در یک رنجmg/24-16 ماده خشک مصرفی (کنسانتر + علوفه) اضافه گردد. در خلاصه ای از 9 آزمایش تغذیه ای درصد چربی شیر از 3.67% در گروه شاهد به ترتیب به 3.49% و 3.35% با افزودن mg/ kg 16 و mg/ kg 24 موننسین به جیره اعلام گردید. زیرا با افزایش تولید شیر به طور کلی چربی شیر به میزان بسیار کم با مصرف mg/kg 16 و به صورت معنی دار با مصرف mg/kg24 کاهش می یابد. با این حال به نظر میرسد تاثیر بر چربی شیر متغیر باشد. دکتر مایک هاتسون (2005) نشان داد که فقط یک سوم از مدیران گاوداری کاهش چربی شیر را بعد از مصرف موننسین گزارش داده ا ند.

     گاوهای هلشتاین تغذیه شده با موننسین  با متوسط چربی شیر بالای 3.8% با تاثیر جزئی و یا بدون هیچگونه اثری بر روی چربی شیر گزارش داده شدند. گله های با چربی شیر پایین ،کمتر از 3.5% کاهشی بین 1/. تا 4/. درصد را گزارش داده اند.  کارایی این محصول جهت کاهش درصد چربی شیر ممکن است تحت تاثیر فاکتورهای غذایی قرار بگیرد. کاهش بازدهی ممکن است با رژیمهای با فیبر بالا یا چربیهای غیراشباع بیشتر رخ دهد.

     2.رومنسین برای به حداقل رساندن کاهش اسکور بدن در طول دوره  شیردهی زمانیکه دامها در یک رنج mg/kg/dry matter 24-8 ماده خشک تغذیه شده باشند توصیه می گردد. در 9 آزمایش انجام شده گاوها در اوایل شیردهی اسکور بدنی کمتری را از دست دادند که این نتیجه سازگار با تمام سطوح مصرفی موننسین بود.
    3.
رومنسین برای بهبود راندمان خوراک از طریق افزایش تولید پروتئین شیر زمانیکه دام تغذیه شود در یک رنج mg/kg/dry matter24-16 ماده خشک توصیه میگردد. بهبود در راندمان استفاده از خوراک به طور کلی بر دو قسم است. گاوهای تغذیه شده با موننسین در اوایل شیردهی با مقدار همسان ماده خشک، شیر بیشتری تولید می کنند. پس از 50 روز از شیر دهی با اینکه مصرف ماده خشک کاهش پیدا کرده بوده اما تولید شیر در گاوهای تغذیه شده با موننسین بیشتر میشود. بهبود در بازده خوراک 4-2.5 درصد گزارش شده است. برای گاوهای تغذیه شده با موننسین نسبت سود به هزینه 5 به 1 می باشد.


 هشدارهای استفاده از موننسين در رژیمهای غذایی گاوهای شیری:


 A ) مصرف mg/kg 24 موننسین در گاوهای شکم اول ممکن است باعث افزایش ادم پستان و افزایش تعداد تلقیح به ازای هر آبستنی گردد. در 9 آزمایش تغذیه ای در کانادا و آمریکا که شامل 357 (گاو شیری شکم اول)و 609 (گاو شیری شکم دوم و بیشتر) بود ادم پستان در گاوهای کنترل از 2.2 به 3.4 درصد و 5.6 درصد در رنج مصرفی mg/kg 16 و mg/kg 24 افزایش می یابد .تعداد تلقیح برای هر آبستنی در گاوهای چند شکم زا با تغذیه موننسین مشکلی ایجاد نمی شود. گاوهای شکم اول که با mg/kg 24موننسین تغذیه شده بودند 2.13درصد افزایش میزان تلقیح برای باروری را در مقایسه با گروه شاهد که با mg/kg 16 موننسین تغذیه شده بودند را نشان میدهند.

 B )استفاده مداوم از موننسین در گاوهای شیری ممکن است باعث افزایش نرخ دو قلو زایی و مرده زایی و تولد گوساله های ماده با وزن بالاتر گردد. نرخ دو قلو زایی و مرده زایی برای گاوهایی که در کل دوره موننسین تغذیه شده اند به صورت پراکنده (نه آماری) بالاتر بوده است. اگر چه تولد گوساله های ماده به طور معنی داری نسبت به گروه کنترل بالاتر بوده است اما این تفاوت در تولد گوساله های نر قابل توجه نبود.

     از اولین نشانه های SARA (اسیدوز تحت حاد شکمبه )کاهش و نامنظم شدن مصرف خوراک می باشد. که این امر منجر به کاهش تولید و عواقب طولانی مدت مانند لنگش و از دست دادن وزن و اسکور بدنی می باشد. عواقب اقتصادی اسیدوز تحت حاد جای شگفتی دارد. ضرر و زیان برآورد شده به صنایع لبنی شمال آمریکا بین 500 میلیون تا 1 میلیارد دلار در سال است. آزمایشات اخیر توسط lunn و همکاران نشان داد که موننسین میتواند تاثیر مثبتی بر مصرف غذا در میان گله های مبتلا به اسیدوز تحت حاد داشته باشد. نشان داده شد که گاوهای مبتلا به اسیدوز تحت حاد با مصرف موننسین تعداد وعده های غذاییشان افزایش داده شد. اعتقاد بر این است که افزایش تعداد وعده های غذایی باعث مصرف نشاسته کمتردر هر وعده غذایی  و تولید محیط شکمبه با ثبات تر می گردددامهای تغذیه شده با kg/day2.8-1.5 یا بیشتر موننسین ، 4-3.6 کیلوگرم شیر بیشتری نسبت به گروه شاهد تولید کردند.


  تاثیر موننسین بر اسیدوز:


     استفاده زیاد از جیره با نشاسته بالا باعث افزایش تولید اسید لاکتیک و کاهش PH شکمبه می شود که در نهایت منجر به اسیدوز لاکتیکی می گردد . که باعث افت تولید و تغییر درصد چربی شیر می شود .
   
باکتریهای تولید کننده اسید لاکتیک نسبت به یونوفرها حساس می باشند . در نتیجه استفاده از موننسین و کاهش جمعیت لاکتوباسیل ها در شکمبه خطر ابتلا به اسیدوز کاهش می یابد.


مزایا و اثرات استفاده از موننسین:


  بهترین دز مصرف300 تا 350 میلی گرم ( 30تا 35 گرم )در روز می باشد .
 
موننسین تا 4 ماه پس از مخلوط شدن با خوراک خاصیت خود را حفظ کرده و قابل استفاده می باشد .
 
موننسین هیچ ماندگاری و اثری در گوشت و شیر ندارد.


 موارد احتياط:


  مصرف اين دارو در اسب و ساير تك سمي‌ها مجاز نمي‌باشد. از مصرف اين دارو در مرغها و بوقلمونهاي تخمگذار خودداري شود. از مصرف همزمان موننسين با تيامولين خودداری نمائيد، حداقل فاصله زماني از مصرف اين دو دارو با يکديگر 7 روز ميباشد. از مصرف همزمان موننسين با ساير داروهای ضد کوکسيديوز خودداری نمائيد.